|
|
| |
|
|
 |
| |
Birdiyar.com Hikayeler
|
|
|
 Hikaye
 Dram
Hikayeleri
meslegime ilk adimlarimi atiyordum. ben o hastanede
stajyer hemsire o ise guvenlikti. hos bakilmaz böyle seylere hastanelerde... ilk
baslarda farketmedim bile onu sonralari arkadaslari araciligi ile bi sekilde
ifade etti kendini.böyle birsey olamaz deyip kestirip attim. 8 ay böyle devam
etti baskasiyla iliskim oldu, aradi acmadim, actiysam da bir insani zedeleyecek
herseyi söyledim. sen benimle olamazsin dedim ama ne yaptiysam vazgecmedi, pes
etmedi. sevgililer gununde tektas alip evlenme teklif etmeye kalkti sen kendini
ne saniyorsun diye yapmadigimi birakmadim. birgun acillestim o hastane odasinda
yatarken gözlerimi actigimda sadece o vardi yanimda ailem bile yoktu. serum
bitince haber ver gelip alalim demislerde annemler cunku benden daha önemli
isleri vardi... en iyisi beni sevenle olmak diye dusunerek kabul etmeye karar
verdim ama hala sevmedigimi saniyordum.
veee 27 mart 2005 aksami saat 21:50de
hala beni istiyorsan ben varim diye mesaj attim, hemen ertesi gun bulustuk.
dunyalar onun olmustu, dokunmaya kiyamiyordu, sanki bir hazineye bakar gibi
bakiyordu gözleri kisa bir zaman da hemen ailesiyle tanistirdi. benim universite
sonucumu bekliyordu evlilik icin... tum hastanede dillere destan olmustu aski...
ama onun aski. ben hala ona bile seni sevmiyorum diyordum ve gercekten de öyle
zannediyordum. zaten anneme anlatmistim ama istemiyordu ve evde hergun
tartismalar cikiyordu. bir gun konusma arasinda mezhep farkliligi oldugunu (onun
alevi oldugunu)ögrendim. umursamadim o beni seviyor ya,ben mutluyum o da mutlu
ya ne önemi var dedim. ama ailem ögrendiginde hic de öyle olmadi. uzerimdeki
baskilar artti. tartismalar tehtidler vs vs. bir kez ayrilmayi denedik olmadi
yapamadik. ikinci kez beni aradi "cektiklerine dayanamiyorum, sana bisey olursa
ne ben de ailen mutlu olamayiz bana yasadigini bilmek bile yeter, yeter ki sen
uzulme ayrilalim" dedi. sabaha kadar konustuk. kesin ayriliyoruz dedik. "ben
artik kime esim diyecegim, kime seni seviyorum, sensiz olmamam diyecegim.seni
uzen olursa anne baba kimseyi dinlemem, seni bile dinlemem, ben senin gözundeki
bi damla yasa kiyamayip bir ömur sensizligi göze aldim" dedi. tamam dedik ve
telefonu kapattik. aglayarak aradim hayir ayrilmayalim dedim. hala
anlayamamistim, aslinda onu cok sevdigimi ama onun sevgisinin buyuklugunun
ikimize de yettigini. bir kacgun sonra evdeki bir krizin ardindan aradim ertesi
gun bulusmak istedigimi söyledim sabah 7 de... kötu birsey varsa ve
söylemiyorsan cok kizarim dedi. artik kizsan da farketmez dedim anladi. sabah
bulustugumuzda ikimizde konusmuyorduk. saatlerce birbirimize sarilip agladik.
artik git dedi en sonunda..."birazdan gideceksin ve sonrasinda bana bir yabanci
olacaksin dayanamiyorum bu dusunceye ,git..." dedi ve tipki turk filmlerindeki
gibi beni hic birsey olmamis gibi öptu taksiye bindirdi sakin aglama dedi.
arkamdan aci bir tebessumle bakti.25 nisan 2005 pazartesi saat 16 civarinda
ayrilmistik ilk gunler sanki ayrilmamisim gibiydi zor gelmedi.
ama sonrasi
bir felaketti. haftada bir aglama nöbetiyle birlikte sinir krizi geciriyordum ya
onun sesini duyup ya da sakinlestiriciyle uyuyakalip atlatiyordum her nöbeti...
psikyatri birsey yapamiyordu (cunku bir kayip uzerinden 6 ay gecmeden tedavi
uygulanmaz) bu hazirana kadar devam etti haziranda hem ise baslamis hem de yine
ayni hastanede staj yapiyordum. artik krizlerle aramamdan bikmisti. yuzume bile
bakmiyordu. o öyle yaptikca aglama nöbetleri artiyordu. birgun dayanamayip
aradim "yeter artik sok bunu kafana bitti" dedi ve bi daha uzun sure aramadim.
tek uMIDimi kaybetmistim...
yine dayanamayip sadece hatirini sormak icin
aradigim zamanlar oldu cok soguk bir sekilde konustu ve kapatti hep. 2006 yilina
gelmistik. mart ayinda sözlendigini ögrendim. beni taniyan benim tanidigim
biriyle yaklasik 6 aydir beraber oldugunu ve 9 nisanda nisani oldugunu ögrendim.
o gunlerde beni babamin arkadasinin ogluna istiyorlardi.9 nisanda görusmeyi
kabul ettim. artik o nisanliydi ne de olsa... ben de evlilige ilk adimi attim ve
temmuzda sözlendim. ama hic birsey bekledigim gibi olmadi. hersey gun gectikce
kötuye gidiyor ve ben gun gectikce kisiligimden ödun vermeye basliyordum. bi gun
onu aradim ve yanina gittim. o benim alyansima bakti, ben onunkine... evet
ikimizde nisanliydik ama farkli kisilerle! "gecen sene hayallerimiz böyle miydi"
dedi. ama sen dedim bana cok kötu davrandin son zamanlarda... "uzuluyordun ne
yapsaydim, mecburdum" dedi. beni unutmustu belki ama bana duydugu o mukemmel
sevgi bir yara olarak kalmisti icinde... ne numarasini ne de ona ulasabilecegim
baska bir iletisim adresi almadan yanindan ayrildim. ve agustosta nisanim oldu
ama daha fazla dayanamayip eylulde ayrildim. O hala bilmiyor, bilse de icinde
acima duygusundan baska birsey olacagini sanmam. simdi anliyorum beni sade ve
sadece ben oldugum icin bir tek o sevmis. guzelligimi, kariyerimi ya da baska
seyleri dusunmeden...
ben yapamadim ama tek dilegim hayatindaki kisinin onu
cok mutlu edebilmesi... aslinda ben onu öyle sevmisim ki gercek sevgi dilsizdir
derler ya. Bir de onun sevgisi karsisinda ben hic dusunmemisim kendi sevgimi
sadece onun sevgisi ikimize de yetmis. Evet artik esim diyecegi biri var, o
benden sonra olmaz sanmisti. Bundan sonra beni öyle seven birinin olacagini hic
sanmam… ben bilemedim kiymetini belki de onun cezasini cekiyorum simdi... kim
bilir? tek bildigim icimdeki bu kara kapanmayacak. ben aylar önce, ben yillar
önce uMIDimi kaybettim...
|
Sayfalar:Menü 1 / Başarı Hikayeleri
2/ Komik Hikayeler
3 / Erotik Hikayeler | | |
Hikaye sayfamızda erotik hikayeler, aşk hikayeleri bel altı fıkraları, dram hüzün hikayeler
duygusal hüzünlü insanların kendi yazıp gönderdigi gerçek hikayeler bulunyor iyi okumalar.
|
|
|
Birdiyar Menü
